Tagarchief: bijbelstudie

Geloven is niet voor watjes. Praat mee op 2 april!

Bijbelgespreksavond in de Weteringkerk, dinsdagavond 2 april

In de serie avonden onder de vlag  ‘Zo Gek Nog Niet, dat christelijke geloof?’ is deze keer het thema:   Geloven in God is niet voor watjes.

God geeft ons in Christus heel veel, maar vraagt tegelijk óók heel veel.Het geloof geeft liefde, blijdschap, vrede… maar geen slappe liefde, goedkope blijdschap en makkelijke vrede. Dat gaan we onderzoeken. Kom, denk en praat mee! En als je vrienden of familie hebt die geloven iets voor watjes vinden: nodig ze uit om mee te komen.

Aanvang: 19:45 uur.  Lees hier meer…

God, religie en geweld… op 5 maart

Bijbelgespreksavond in de Weteringkerk, dinsdagavond 5 maart

In de serie avonden onder de vlag  ‘Zo Gek Nog Niet, dat christelijke geloof?’ is deze keer het thema:   God, religie en geweld…
Je hoort het weleens roepen: “verbied toch alle religies, die brengen alleen maar geweld, haat en nijd!” Dat lijkt ons kort door de bocht. Niettemin is er wel een probleem: Als de Bijbel spreekt over een God die mens en wereld liefheeft, hoe zit het dan met teksten die geweld goedkeuren of zelfs aanmoedigen? Wat zegt de Bijbel eigenlijk over geweld, en over het gevolg daarvan: onrecht en lijden? En hoe gaan we als kerken en gelovigen met deze zaken om?  Kom, denk en praat mee!

Aanvang: 19:45 uur.  Lees hier meer…

Mensen waar God van houdt

Vrede op aarde voor alle mensen die Hij liefheeft.  (Lucas 2:14)

Beste lezer,

In de afgelopen kersttijd hebben we waarschijnlijk die bekende woorden van het engelenkoor boven de velden van Bethlehem wel weer gehoord. In het lied Ere zij God en in de oude Statenbijbel staat het er zo: ‘Vrede​ op aarde, in de mensen een welbehagen.’ De Willibrordbijbel legt het iets meer uit: ‘Vrede onder de mensen in wie Hij welbehagen heeft.’ Andere moderne vertalingen proberen meestal het woord welbehagen wat begrijpelijker te maken. Onze nieuwe vertaling (NBV) zegt dus: ‘…voor alle mensen die hij liefheeft.’ De Groot Nieuws Bijbel zegt: … voor de mensen die hem lief zijn.”

Mooi, duidelijk. Maar we blijven nog wel met een belangrijke vraag zitten: Wélke mensen heeft God dan lief? In welke mensen heeft Hij welbehagen? En zijn er dan soms ook mensen waar hij géén behagen in heeft? Hoe zit dat?

In het Grieks vinden we in deze tekst het woord eudokia: welbehagen, genoegen, vreugde, genegenheid, verlangen. Dat woord vinden we ook in de Griekse vertaling van het Oude Testament die de joden in de eerste eeuw gebruikten, bijvoorbeeld in een belangrijke profetie van Jesaja. Na alle moeiten en straf die het volk Israël heeft meegemaakt, spreekt de Heer daar van herstel, gerechtigheid en van de grote liefde en vreugde die Hij voor zijn volk voelt, en van een Redder die komt!

“Men noemt je niet langer Verlatene en je land niet langer Troosteloos oord, maar je zult heten Mijn verlangen (eudokia, een andere vertaling zegt: Mijn welbehagen) en je land Mijn bruid. Want de HEER verlangt (eudokia) naar jou … en zoals de bruidegom zich verheugt over zijn bruid, zo zal je God zich over jou verheugen.” (Jes 62:4)

Wat de engelen laten weten aan de herders in de nacht verwijst naar deze profetie. De vervulling is begonnen! Gods verlangen (welbehagen)  breekt baan, de tijd van herstel, vrede en vreugde is gekomen! Maar – en daar profeteerde Jesaja ook al over – Gods verlangen beperkt zich niet tot zijn volk vanouds, maar wordt zichtbaar én bereikbaar voor alle mensen.

Maar hoe zit het dan met al die dingen van ons waar God echt níet van houdt? Daar geven de evangelieverhalen van kort naar Kerst ook antwoord op. Wanneer Jezus gedoopt wordt in de Jordaan, lezen we dat de hemel open gaat en Gods stem klinkt: ‘Jij bent mijn geliefde Zoon, in jou vind ik vreugde (eudokia).’ (Luc 3:22). Anders gezegd: Jij bent mijn ware Israëliet, de ware mens zoals Ik hem graag zie. Zó heb ik het bedoeld! Ik geniet van jou!

Mensen waar God van geniet, waar Hij van houdt, zijn dus de mensen die zich verbinden aan Jezus, omdat Jezus zich helemaal verbonden heeft aan God. Zij vertrouwen zich aan Hem toe voor nu en altijd, zij willen Hem volgen en zoveel mogelijk op Hem gaan lijken, zij vormen hun leven naar zijn beeld, door zijn Geest. Omdat Jezus is en leeft waar God van houdt.

Dát leven gunt God iedereen. Het is zijn wil en verlangen ons zó te zien. (Ef. 1:5: ook daar: eudokia!)

Gabriël Jansen,
pastoraal werker

Ik zal jullie rust geven…

‘Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven. Neem mijn ​juk​ op je en leer van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van ​hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, want mijn ​juk​ is zacht en mijn last is licht.’
(Mat 11:28-30)

Beste lezer,

De moderne mens heeft zich eindelijk bevrijd van het juk van kerk en geloof en al hun knellende en kleinburgerlijke regeltjes. Die mens is nu vrijer dan ooit in de geschiedenis, vrij van inperking of aansturing van buiten- of bovenaf. Hij mag het allemaal zelf weten en er zelf het allerbeste van maken. Hij móet het ook allemaal zelf weten en maken. En als het project ‘Mijn Leven’ niet goed lukt, dan heeft niemand anders het gedaan…

Hoe paradoxaal is dat. Die zogenaamde nieuwe vrijheid is een flinke last op onze schouders, een zwaar juk. Het geeft spanning, stress, burn-out. Vooral jonge mensen kunnen dat in onze tijd sterk ervaren.

Ik las deze week in een artikel over burn-out, stress en rust: “Burn-out komt vaak door spanning, niet door hard werken.” Hoe komen we dan aan die spanning, die stress?

Dat kan verschillende oorzaken hebben. Het kan best komen doordat er een tijd lang teveel van ons gevraagd wordt, terwijl we daar weinig aan kunnen doen. Een verantwoordelijke drukke baan én flink mantelzorgen voor je oude moeder én opeens zorgen over de gezondheid van je partner of kind, bijvoorbeeld.

Maar het kan ook komen doordat we eigenlijk te veel willen doen of hebben. En dan móet je dus zoveel. Doordat we de verkeerde prioriteiten stellen, of in het verleden hebben gesteld, waardoor we nu klem zitten. Denk maar aan stellen die beiden hard moeten blijven werken voor de hypotheek van het mooie huis, terwijl het gezin meer zorgen geeft dan gehoopt, én nu ook nog die mantelzorg erbij komt. Dan zou je liever parttime gaan werken. Maar ja, die hypotheek…

Spanning (stress) kan komen doordat we geen goede prioriteiten weten of wisten te stellen, omdat we niet weten wat echt belangrijk is in ons leven. Het kan ook ontstaan wanneer we dat eigenlijk wél weten als christen, maar daar niet naar leven. Ja, ongehoorzaamheid geeft ook stress. We komen om in het vele, omdat we de Ene niet alle ruimte geven.

Ook in de tijd van Jezus moesten de mensen allerlei lasten dragen, deels religieuze (‘het juk van de Wet’, noemden de schriftgeleerden dat) en deels al die andere, die mensen steeds weer op zich laden. De echte innerlijke rust die God belooft was toen en is nu vaak ver te zoeken. De ene Rots raakt zoek achter de vele kiezels in het leven. Daarom zegt Jezus: Kom bij Mij. Neem mijn juk maar, dat is veel beter voor je. Als je Mij op Eén zet, hoef je veel minder. Dan kun je niet meer falen met je leven, want je bent al gekomen waar je wezen moet. Dan krijg je rust.

Gabriël Jansen,
pastoraal werker

PS Over precies deze dingen gaat het weer komende dinsdag 6 november bij de gespreksgroep in de Weteringkerk, die we zijn gaan noemen ‘Zo Gek Nog Niet’ ( – dat christelijk geloof). Als je zelf wilt komen: welkom! En probeer iemand mee te nemen die er misschien wat aan heeft.

glasinlood

Mensen waar het licht door schijnt

“Wie zegt in hem te blijven, behoort in de voetsporen van ​Jezus​ te treden.” (1 Joh 2:6)

 Beste lezer,

Het afgelopen seizoen hebben we ons met een groep van 15 tot 20 mensen van onze Weteringkerk bezig gehouden met de levens van een aantal christenen uit de afgelopen 2000 jaar. Allemaal volgelingen van de Heer Jezus, die dat volgen op hun eigen manier hebben gedaan. Heel inspirerend voor ons vandaag om over hun christenleven van toen te horen. Maar niet om direct te kopiëren. Deze voorgangers in het geloof leefden in andere situaties, met andere moeilijkheden en mogelijkheden. En ze hadden heel verschillende talenten en temperamenten. Het waren ook geen volmaakte of altijd makkelijke mensen. Meestal niet! Er is geen koe zo bont of er zit wel een vlekje aan. Dat geldt ook voor de mooiste, dapperste of ijverigste ‘heiligen’.

We hoorden over Abt Antonius, Franciscus, Suzanne Wesley, John Woolman, William Seymour, Dorothy Day, Dietrich Bonhoeffer… en nog een aantal. De liefde van Christus greep hen, en ze zijn Hem gevolgd. Ieder op heel eigen wijze. Het doet me denken aan die belofte van Jezus: De Heilige Geest zal jullie alles duidelijk maken en alles in herinnering brengen wat ik jullie gezegd heb. (Joh 14:26) Al die volgers van Jezus konden hun eigen levensweg en roeping niet eenvoudig uit een boekje lezen, zelfs niet uit de Bijbel. De Geest van God was daarbij nodig om hun persoonlijk te leren hoe zíj dat konden doen: in de voetsporen van Jezus treden (1 Joh 2:6) Want dát was en is de bedoeling van de Geest, van Jezus, van de Vader. De lat ligt hoog voor ons!

En dan gebeurt er tegelijk iets prachtigs, waar de apostel Paulus al over schreef: Samen met alle heiligen leren wij de volle omvang van de liefde van Christus kennen (Ef 3:18-19.)

Een kleine jongen kwam met zijn moeder in een kerk, zo’n mooie oude, met veel gebrandschilderde ramen met mensen erop met een rondje om hun hoofd. Het zonlicht scheen er volop doorheen en toverde duizend prachtige kleuren in de kerk. De jongen keek zijn ogen uit. ‘Wie zijn dat, mama?’ ‘O, dat zijn heiligen, jongen’ zei moeder achteloos.
Een tijdje later vroeg de juffrouw op school: ‘Wie van jullie weet wat heiligen zijn?’ Onze jongen wist het antwoord meteen: ‘Juf, dat zijn mensen waar het licht door schijnt!’

Ik wens ons allen toe dat we in deze zomertijd, thuis of ergens anders, rust vinden die gevuld mag worden met Gods licht in ons binnenste. Ik wens ons toe dat we door de stille omgang met de Heer nieuw licht krijgen over ons leven en onze roeping daarin. Want God heeft een roeping voor ieder van ons, hoe en waar en hoe oud je ook bent. Laten we Gods licht maar door ons heen laten schijnen, voor onze naasten naast ons en wat verder weg.

Gabriël Jansen,
pastoraal werker