Tagarchief: vrede

Mensen waar God van houdt

Vrede op aarde voor alle mensen die Hij liefheeft.  (Lucas 2:14)

Beste lezer,

In de afgelopen kersttijd hebben we waarschijnlijk die bekende woorden van het engelenkoor boven de velden van Bethlehem wel weer gehoord. In het lied Ere zij God en in de oude Statenbijbel staat het er zo: ‘Vrede​ op aarde, in de mensen een welbehagen.’ De Willibrordbijbel legt het iets meer uit: ‘Vrede onder de mensen in wie Hij welbehagen heeft.’ Andere moderne vertalingen proberen meestal het woord welbehagen wat begrijpelijker te maken. Onze nieuwe vertaling (NBV) zegt dus: ‘…voor alle mensen die hij liefheeft.’ De Groot Nieuws Bijbel zegt: … voor de mensen die hem lief zijn.”

Mooi, duidelijk. Maar we blijven nog wel met een belangrijke vraag zitten: Wélke mensen heeft God dan lief? In welke mensen heeft Hij welbehagen? En zijn er dan soms ook mensen waar hij géén behagen in heeft? Hoe zit dat?

In het Grieks vinden we in deze tekst het woord eudokia: welbehagen, genoegen, vreugde, genegenheid, verlangen. Dat woord vinden we ook in de Griekse vertaling van het Oude Testament die de joden in de eerste eeuw gebruikten, bijvoorbeeld in een belangrijke profetie van Jesaja. Na alle moeiten en straf die het volk Israël heeft meegemaakt, spreekt de Heer daar van herstel, gerechtigheid en van de grote liefde en vreugde die Hij voor zijn volk voelt, en van een Redder die komt!

“Men noemt je niet langer Verlatene en je land niet langer Troosteloos oord, maar je zult heten Mijn verlangen (eudokia, een andere vertaling zegt: Mijn welbehagen) en je land Mijn bruid. Want de HEER verlangt (eudokia) naar jou … en zoals de bruidegom zich verheugt over zijn bruid, zo zal je God zich over jou verheugen.” (Jes 62:4)

Wat de engelen laten weten aan de herders in de nacht verwijst naar deze profetie. De vervulling is begonnen! Gods verlangen (welbehagen)  breekt baan, de tijd van herstel, vrede en vreugde is gekomen! Maar – en daar profeteerde Jesaja ook al over – Gods verlangen beperkt zich niet tot zijn volk vanouds, maar wordt zichtbaar én bereikbaar voor alle mensen.

Maar hoe zit het dan met al die dingen van ons waar God echt níet van houdt? Daar geven de evangelieverhalen van kort naar Kerst ook antwoord op. Wanneer Jezus gedoopt wordt in de Jordaan, lezen we dat de hemel open gaat en Gods stem klinkt: ‘Jij bent mijn geliefde Zoon, in jou vind ik vreugde (eudokia).’ (Luc 3:22). Anders gezegd: Jij bent mijn ware Israëliet, de ware mens zoals Ik hem graag zie. Zó heb ik het bedoeld! Ik geniet van jou!

Mensen waar God van geniet, waar Hij van houdt, zijn dus de mensen die zich verbinden aan Jezus, omdat Jezus zich helemaal verbonden heeft aan God. Zij vertrouwen zich aan Hem toe voor nu en altijd, zij willen Hem volgen en zoveel mogelijk op Hem gaan lijken, zij vormen hun leven naar zijn beeld, door zijn Geest. Omdat Jezus is en leeft waar God van houdt.

Dát leven gunt God iedereen. Het is zijn wil en verlangen ons zó te zien. (Ef. 1:5: ook daar: eudokia!)

Gabriël Jansen,
pastoraal werker

Geen makkelijke vrede

“Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan.” (Joh 14:27)

Beste lezer,

Het is weer begin mei: in Nederland denken we dan na over vrede en vrijheid, meer nog: we vieren die vrede en vrijheid. Wat een voorrecht om in een land met vrede en vrijheid te wonen!

Althans, er is geen oorlog hier, maar dat alles hier echt vrede is, nou nee. Er is regelmatig grote ontevredenheid, on-vrede dus, bij allerlei mensen en groepen. Leraren verdienen te weinig, bankiers te veel. Dertigers zijn te druk, twintigers raken burn-out. Voor ouderen wordt slecht gezorgd. Voor jongeren zijn de huizen onbetaalbaar. Vluchtelingen integreren niet snel genoeg. Bevolkingsgroepen botsen met elkaar. Landen boycotten elkaar. Buitenlandse mogendheden bespioneren ons via internet en belagen ons met DDOS-aanvallen. We hebben een vrede die best lijkt op koude oorlog.

Dan nog de kleine oorlogjes die mensen in hun relaties, gezinnen, families, scholen en werk uitvechten. Verwoestend voor ons welzijn, voor onze vrede is dat. En dan is er óók nog de on-vrede in ons eigen persoonlijke leven. De angsten en frustraties, de dingen waar je geweten je op aanspreekt. Onvrede met je situatie, jezelf, en zelfs God.

Als christenen leven we deze dagen, begin mei, ook nog tussen Pasen en Pinksteren, en daarom kijk ik nog even ‘achterom’: Wanneer Jezus op de Paasdag en de dagen daarna verschijnt aan zijn leerlingen, is vaak het eerste wat Hij zegt: Vrede met jullie!

Wat bedoelt Jezus met ‘vrede’, en met ‘mijn vrede’? Wat bedoelt de Bijbel met dat woord? Het woord sjalom heeft in het Oude Testament een brede betekenis, veel meer dan ‘geen oorlog’. Denk aan volledigheid, vervulling, welzijn, welvaart. Veiligheid, gezondheid, voorspoed. Denk aan rust en orde, zonder zorgen, harmonie met je omgeving, alles op z’n plek, alles zoals het hoort en moet. En dus ook vrede met andere mensen en volken om je heen, en met God, de belangrijkste Ander. Wie iemand groet met het woord ‘sjalom!’ zegt: ‘Het ga je goed! Echt goed, in alle opzichten!’

Zulke totale vrede en echt welzijn, zoals de Bijbel dat opvat, dat kan alleen God geven. Daarom spreekt de profeet Jesaja over de Vredevorst, die ook sterke God en eeuwige Vader is (Jesaja 9). En waar het oude verbond van Gods vrede steeds brak door de ontrouw van het volk, daar legt deze Vredevorst, Jezus, de Zoon die ons gegeven is, de grondslag voor een nieuw, heerlijk, eeuwig vrede-verbond, met alle volken, alle mensen. Hoe? Het is een verbond ‘in zijn bloed’, horen we. Dus door zijn dood. Dat klinkt helemaal niet ‘vredig’, en dat was het ook zeker niet. De vrede die Jezus ons aanbiedt was niet goedkoop, niet gemakkelijk behaald. Maar wel Gods wil. Wat Jezus deed was in harmonie met God, ‘in orde’, zoals het moest zijn. In die zin dus in volle vrede. De vrede van Jezus, de vrede met zijn Vader, heeft Hem juist op het pad gezet en gehouden om deze dure en volle vrede voor ons te behalen. Wat een sterke God en Vredevorst!

De vrede die Jezus ons wil geven is niet van deze wereld. Het is niet altijd pais en vree, het is niet makkelijk. Dat zal zich dan ook in ons leven als zijn volgelingen soms tonen. Maar die vrede is wél echt, en volledig. ‘Mijn vrede geef Ik u.’ Met die woorden begroet Hij ons. Mogen we dat ervaren, vasthouden in ons geloof, en tonen in de onvredige wereld om ons heen.

Gabriël Jansen
pastoraal werker